على ( ع ) به راه خود ادامه داد تا به مكه رسيد و هنگامى كه مردم براى اداى مناسك خويش گرد آمده بودند ، آنگونه كه در « البداية و النهايه » آمده است آيات اول سورهء برائت را بر آنان خواند و به ميان مردم ندا در داد كه از اين سال به بعد ، هيچ مشركى نبايد وارد مكه شود و كسى هم نبايد عريان به طواف خانهء خدا رود و هر آن كس نيز كه با پيامبر عهد و ميثاقى دارد تا پايان مدتش بر آن عهد بماند . و در روايت ديگرى ، او از سورهء برائت بر ايشان خواند تا به اينجا رسيد كه : إِنَّمَا الْمُشْرِكُونَ نَجَسٌ فَلا يَقْرَبُوا الْمَسْجِدَ الْحَرامَ بَعْدَ عامِهِمْ هذا وَ إِنْ خِفْتُمْ عَيْلَةً فَسَوْفَ يُغْنِيكُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ إِنْ شاءَ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ حَكِيمٌ » ( برائت ( التوبة ) - 28 ) ( محققا بدانيد كه مشركان نجس و پليدند و بعد از اين سال نبايد قدم به مسجد الحرام بگذارند و اگر بر اثر تجارت و دور شدن تجارت و ثروت آنها از شما از فقر مىترسيد نترسيد كه خدا به فضل خود شما را از خلق و از مشركان بىنياز خواهد كرد كه او به حوائج شما داناست و در كمال حكمت و عنايت است ) . و آنگاه بار ديگر به آنها گفت كه از اين سال به بعد هيچ مشركى نبايد به حج آيد . هيچ كس نبايد عريان به طواف خانه خدا در آيد و هر كس نيز كه عهد و ميثاق مدت‌دارى با پيامبر دارد تا پايان مدتش بر همان عهد و ميثاق باشد . مشركين با دلهايى مالامال ترس و كينه ، به اين بيانات و تصميمها ، گوش فرا مىدادند و به دنبال اسلام آوردن قريش و تسليم اجبارى آنها در برابر پيامبر ، خود را در برابر عمل انجام‌شده‌اى يافتند كه هيچ راه گريزى از آن نداشتند بويژه كه بيشتر اعراب اسلام آورده بودند و مىرفت كه شبه جزيره به طور كامل در برابر سلطهء اسلام سر فرود آورد بنابراين آنها نيز چاره‌اى جز آنچه مردم در پذيرش اسلام انجام دادند ، نداشتند ؛ لذا طى چند ماه بيشترشان اسلام آوردند . از مجاميع حديث و كتب تاريخ چنين برمىآيد كه گسيل داشتن على ( ع ) در پى ابو بكر و بازگشت او نزد پيامبر در مأموريت ابلاغ سورهء برائت و اين گفته پيامبر كه جز من يا كسى از من نبايد مأموريت را انجام دهد و من از اويم . ميان محدثين و مورخين ، متفق عليه است و كسى در آن اختلاف نظرى ندارد تنها اختلاف در آن است كه آيا ابو بكر پس از سلب مأموريتش از سوى پيامبر ، در آن سال براى اداى مأموريت ديگرى از سوى پيامبر ، روانه شد يا اينكه ابلاغ آيات و اشراف بر حج آن سال كلا به على ( ع ) واگذار گرديد ؛ بيشتر محدثين اهل سنت بر آنند كه ابو بكر با مردم مراسم